"Now I can look at you in peace; I don't eat you any more."
- Franz Kafka
 |
| Foto eigendom van De Familie Bofkont. |
Een aantal weken geleden, op 14 oktober, scrollde ik door m'n Facebook feed heen toen ik een verontrustend bericht tegen kwam van Mirna, mede-activiste die ik een tijdje daarvoor ontmoet had bij een actie tegen het Dolfinarium. Het bericht dat zij gedeeld had ging over twintig biggetjes die waren gedumpt op een verlaten voetbalveld in Amsterdam-Noord; de biggetjes waren (en zijn, helaas) 'eigendom' van Stadsboerderij Amsterdam-Noord, maar de initiatiefnemers van dit project leken niet al te veel verstand te hebben van biggen en hun vereiste leefomstandigheden.
 |
| Mede-activist Judit en mijn vriend tijdens ons tweede bezoek aan de biggen, toen ze uiteindelijk tevreden in hun hokje lagen te knorren. |
Wetsovertreding
Het regende een aantal weken geleden pijpenstelen, waardoor het veldje waar de biggen bivakkeerden was veranderd in een moeras. Ze hadden geen enkele schuilmogelijkheid, afgezien van een aftands afdakje waar geen zijwanden in zaten; de wind waaide er heel hard doorheen, en er lag geen stro, waardoor ook de grond onder het afdakje compleet doorweekt was. Omdat ze door de koude, natte grond ook niet konden liggen, stonden ze constant bibberend op een kluitje. Biggetjes zijn prooidieren; het hokje zonder zijwanden was veel te open voor ze, en om deze reden was het een allesbehalve geschikt onderkomen. Het feit dat de biggen geen oké onderkomen hadden, was een wetsovertreding; in de wet staat duidelijk aangegeven dat varkens toegang tot een goede schuilmogelijkheid moeten hebben. Gedurende deze tijd sliepen de biggetjes 's nachts tussen wat bosjes aan de rand van het veldje, maar ook daar was alles veranderd in een zompig moeras.
Dafne Westerhof
Dafne Westerhof was uiteindelijk degene die dit aan het licht bracht. Ze plaatste een bericht op haar Facebook pagina van De Familie Bofkont / Het Beloofde Varkensland dat vele malen gedeeld werd. Dafne schreef daarnaast een blogbericht, dat je hier (klik) kunt lezen. Dit was ook het bericht dat Mirna op haar Facebook deelde, waardoor ik er uiteindelijk achter kwam wat zich afspeelde in Amsterdam-Noord, waar ik overigens ook woon. Ik besloot er heen te gaan om zelf polshoogte te gaan nemen, en Mirna voegde zich al snel bij me. Ook trommelde Mirna Judit nog op, waarna we naar het betreffende voetbalveld afreisden. Inmiddels had Mirna geprobeerd allerlei mediakanalen in te schakelen; voornamelijk AT5 was geïnteresseerd en beloofde langs te komen met een cameraploeg- het was de bedoeling dat wij op lokatie geïnterviewd zouden worden.
 |
| Tijdens ons tweede bezoek aan de varkentjes. |
Eenmaal daar konden we allemaal zien hoe schrijnend de situatie was. Raar maar waar; dat was de eerste keer dat ik een levend varken aanraakte. Voor die tijd had ik me nooit gerealiseerd hoe bizar dat eigenlijk was. Op dat moment realiseerde ik me pas écht goed waarom vlees eten voor mij nooit meer een optie zou zijn; het eten van varken is voor mij niet anders meer dan het eten van m'n hond. Varkens zijn enorm sociale dieren, zeer intelligent (slimmer dan een 3-jarige peuter), in staat stress en pijn te voelen en het was overduidelijk dat het niet goed met ze ging. We filmden een kort item voor AT5, dat via deze link (klik) terug te vinden is. (Ons item begint ongeveer rond één derde van het filmpje.) We gaven de biggetjes wat te eten, en na een tijdje besloten we weer richting huis te gaan. Op het moment dat we vertrokken, begon het weer heel hard te regenen. Met pijn in ons hart gingen we weg- we konden op dat moment niet meer voor ze doen.
 |
| Mirna met één van de biggetjes. |
Na alle commotie op de Facebookpagina van De Familie Bofkont en die van Stadsboerderij Amsterdam-Noord besloten de initiatiefnemers van het project rondom de biggen diezelfde dag nog de belofte te doen de volgende dag een beter hok voor de biggetjes neer te zetten. Dafne Westerhof was ze echter die nacht al voor en maakte van het treurige onderdakje een waardige slaapplek! Ik was enorm opgelucht toen ik dit hoorde, net als Mirna en Judit natuurlijk. Opnieuw schreef Dafne een blog, die hier (klik) te lezen is. De initiatiefnemers van het project kwamen hun belofte na; de volgende dag zetten ze een nieuw hok neer, midden op het voetbalveld. Ironisch genoeg weigeren de varkens hier in te gaan liggen en blijven ze stug in Dafne's hok bivakkeren.
De huidige situatie
Inmiddels gaat het al vele malen beter met de varkentjes. Ze hebben een goede slaapplek en hebben een lekker stro bedje voor zichzelf in elkaar geknutseld. Judit, Mirna en ik gaan één keer per week bij ze op bezoek om ze wat extra's te eten te brengen en met ze te knuffelen. Het lijkt alsof ze ons ondertussen beginnen te herkennen; als we met ze in de wei lopen volgen ze je werkelijk overal. Ze houden ervan om gemasseerd te worden (zie de foto hierboven)- varkentjes hebben blijkbaar een plek in hun 'oksel' waar ze heel graag geaaid worden. Inmiddels hebben wij dit al tot de 'v-spot' omgedoopt. Ik zal jullie de komende tijd op de hoogte blijven houden over de situatie van de varkentjes, en foto's uploaden!
